GreekEnglish (United Kingdom)
Greco-Turkish war

Ο ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 1897

Στις 5 Απριλίου 1897 άρχισε ο πόλεμος που θα είχε συντριπτικά αποτελέσματα για την Ελλάδα. Ήταν η πρώτη σε μεγάλη κλίμακα πολεμική εμπλοκή της χώρας μας από τότε που απέκτησε την εθνική της ανεξαρτησία.

Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης.

Στην προσπάθειά της να προσαρτήσει την Κρήτη, η Ελλάδα έστειλε τον Ιανουάριο του 1898 στο νησί πολεμικά πλοία και ένα εκστρατευτικό σώμα. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής εναντιώθηκαν σ'αυτή την ενέργεια της Ελλάδας κι έστειλαν τα πλοία τους τα οποία κατέλαβαν της κυριότερες πόλεις της Κρήτης. Η ένωση δεν πραγματοποιήθηκε και αντ'αυτού παραχωρήθηκε αυτονομία. Τον ίδιο καιρό, η Τουρκία προετοιμαζόταν για πόλεμ,ο με άκρα μυστικότητα. Έτσι, όταν η Ελλάδα έστειλε στα μετόπισθεν των τουρκικών συνόρων χιλιάδες αντάρτες, η Τουρκία ανακάλεσε τον πρεσβευτή της από την Ελλάδα και κήρυξε πόλεμο.

Επικεφαλής της ελληνικής ταξιαρχίας που είχε καταλάβει τη γραμμή Μπουγάζι Λουσφάκι – Γκρίτζόβαλη, Μελούνα, ήταν ο ταξίαρχος Μαστραπάς και διοικητής των τουρκικών στρατευμάτων ο Ετέμ Πασάς. Η μάχη άρχισε στις 6 το πρωί της Κυριακής των Βαΐων, 5 Απριλίου 1897 στη Μελούνα.

Μετά από σθεναρή αντίσταση τα ελληνικά στρατεύματα που εν τω μεταξύ έχασαν τον ταξίαρχό τους, υποχώρησαν στη γραμμή Λουσφάκι-Δελέρια. Ύστερα από ηρωική άμυνα μιας μέρας μπροστά στη μεγάλη αριθμητική υπεροχή του εχθρού, ο ελληνικός στρατός αναγκάστηκε να υποχωρήσει προς την Λάρισα κι από εκεί στα Φάρσαλα.

Ωστόσο όμως, η δοκιμασία αυτή, προσέφερε και θετικά στοιχεία για την διαπίστωση της αναγκαιότητας οργάνωσης, εξοπλισμού και εκπαίδευσης τακτικού στρατού, που οδήγησαν την Ελλάδα στους νικηφόρους πολέμους του 1912-13.

Το τέλος του πολέμου (7 Μαΐου) βρήκε την Ελλάδα στην μεν Ήπειρο στα σύνορα του 1881, στη δε Θεσσαλία περίπου στα σύνορα του 1832. H Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει στην Τουρκία πολεμική αποζημίωση 4.000.000 τουρκικών λιρών (100.000.000 χρυσές δραχμές), μεταξύ άλλων δεινών. Μετά το ατυχές αποτέλεσμα του πολέμου, μεγάλο μέρος της ευθύνης της κήρυξης επωμίστηκε η Εθνική Εταιρεία, (τα μέλη της οποίας είχαν αρνητικό ρόλο κατά τον πόλεμο), η οποία διαλύθηκε το 1899.