GreekEnglish (United Kingdom)
Θάνατος Βασίλισσας Φρειδερίκης

1917 queen_frederika__5Η Βασίλισσα Φρειδερίκη απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου του 1981 στα ανάκτορα Θαρθουέλα της Μαδρίτη από καρδιακή ανακοπή.

Πέρα από την οδύνη για την απώλεια του αγαπημένου της προσώπου η οικογένεια της Βασίλισσας Φρειδερίκης είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα σχετικά με τη πραγματοποίηση της κηδείας.

Τελευταία επιθυμία της Βασίλισσας Φρειδερίκης ήταν να ταφεί στο κοιμητήριο του Τατοΐου δίπλα στον αγαπημένο σύζυγό της Βασιλέα Παύλο*. Σεβόμενος την τελευταία επιθυμία της μητέρας του ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος προσπάθησε να συνεννοηθεί με την Ελληνική Κυβέρνηση. Η πρόταση του Βασιλέως Κωνσταντίνου ήταν να ψαλεί η νεκρώσιμος ακολουθία στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και η ταφή να γίνει στο κοιμητήριο του Τατοΐου. Στην πραγματικότητα δεδομένου ότι το 1981 όλα τα μέλη της Βασιλικής Οικογένειας είχαν ελληνική υπηκοότητα και το Τατόι ήταν στην ιδιοκτησία τους δεν χρειαζόταν ειδική άδεια για την ταφή. Εφόσον η Ελληνική κυβέρνηση δεν επιθυμούσε την πραγματοποίηση της κηδείας στην Ελλάδα θα έπρεπε να βγάλει σχετικό νόμο απαγόρευσής της, κάτι τέτοιο θα διέσυρε την Ελλάδα διεθνώς.

Η κηδεία της Βασίλισσας Φρειδερίκης αναδείχθηκε τις επόμενες ημέρες σε μείζον πολιτικό ζήτημα για την εποχή, αφού από την πρώτη στιγμή έγινε έντονη προσπάθεια να παρουσιαστεί ως πολιτικό γεγονός. Έτσι ξεκίνησε μία οξεία πολιτική διαμάχη για τον αν θα έπρεπε ή όχι να επιτραπεί η ταφή της Βασίλισσας Φρειδερίκης στην Ελλάδα.

Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης συγκάλεσε την Κυβερνητική Επιτροπή. Τελικά αποφασίστηκε τόσο η νεκρώσιμη ακολουθία όσο και η ταφή να πραγματοποιηθούν στο Τατόι την ίδια ημέρα και μετά την τέλεση της κηδείας ο Βασιλέας Κωνσταντίνος και η οικογένειά Του, θα έπρεπε να αποχωρήσουν από την Ελλάδα. Ακόμα η κυβέρνηση θα είχε μόνο τυπική-θεσμική εκπροσώπηση.

Μετά την έκδοση της απόφασης και για αρκετές ημέρες ακολούθησε πόλεμος δηλώσεων μεταξύ του πρωθυπουργού κυρίου Γεώργιου Ράλλη και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ κυρίου Ανδρέα Παπανδρέου.

Πέρα από αυτό και με πρόσχημα τον φόβο τέλεσης επεισοδίων, το Τατόι είχε αποκλειστεί από δυνάμεις της αστυνομίας ώστε να μην μπορέσει να παραστεί κόσμος στην κηδεία. Βάσει μαρτυρίας του ιστορικού κυρίου Γ. Λεονταρίτη είχαν επιστρατευτεί ακόμα και θωρακισμένα αυτοκίνητα ώστε να είναι αδύνατη η προσέγγιση του Κοιμητηρίου.

Τελικά η κηδεία τελέστηκε στις 12 Φεβρουαρίυ στο Τατόι στην οποία παρευρέθηκαν μέλη βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης καθώς και πλήθος κόσμου που κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες της αστυνομίας. Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο μετέπειτα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριος Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος.

Ο Βασιλέας Κωνσταντίνος πιεζόταν να κάνει δηλώσεις και αρχικά αρνήθηκε. Την παραμονή της κηδείας το γραφείο του Βασιλέως Κωνσταντίνου έδωσε στη δημοσιότητα δήλωσή του, με την οποία εξέφραζε τη λύπη του για την πολιτικοποίηση της κηδείας, ενώ ο ίδιος ερχόταν στην Ελλάδα, για να εκτελέσει ένα οδυνηρό προσωπικό καθήκον και ότι οι περιορισμοί που επεβλήθησαν στην απλή τελετή κηδείας της μητέρας του, προσέδιδαν σ΄ αυτόν πικρία στην οδύνη.

 

* Στο βιβλίο της Βασίλισσας Φρειδερίκης Μέτρον Κατανοήσεως περιγράφεται η ακόλουθη στιχομυθία μεταξύ του Βασιλέως Παύλου και της ίδιας σε μία επίσκεψη που πραγματοποίησαν στην Ινδία.Κεφάλαιο - Διεθνείς Δεσμοί, σελίδα 261

....Γυρίσαμε ξυπόλητοι το Ταζ Μαχάλ, ο ένας στο πλευρό του άλλου . «Θα χτίσης ένα μνημείο σαν κι αυτό όταν πεθάνω;» ρώτησα αστειευόμενη τον Παύλο.

«Ασφαλώς όχι. Όσο όμορφο κι αν είναι το μνημείο τούτο, εμείς θέλομε να μείνωμε κάτω από τον ανοικτό ουρανό, στο Τατόι, για να μπορούν τα ελάφια να περπατούν επάνω από μας και τα αγριολούλουδα ν' ανθίζουν την άνοιξι.»

«Συμφωνώ»...